Pozycja stojąca jest pozycją naturalną, ale wymaga od organizmu dostosowania układu krążenia do przeciwdziałania sile grawitacji. Zmiana pozycji ciała z leżącej lub siedzącej na stojącą powoduje przemieszczenie krwi (ok 300-800 ml) do dolnej części ciała. Zmniejsza się powrót krwi żylnej do serca, co chwilowo obniża ciśnienie i pojemność minutową serca. Obniżenie ciśnienia krwi jest wykrywane przez baroreceptory, które zmniejszają częstotliwość impulsów, co aktywuje układ współczulny. Następuje zwiększenie częstości skurczów serca (o 5-20/min) i wzrost kurczliwości mięśnia sercowego, rośnie opór obwodowy poprzez skurcz tętniczek, głównie w mięśniach szkieletowych oraz skurcz dużych żył w obrębie trzewnym. W ciągu 19-30 sekund zwiększa się powrót krwi do serca, rośnie pojemność minutowa serca i do wartości prawidłowych powraca ciśnienie krwi. Do przywrócenia prawidłowego ciśnienia tętniczego przez zwiększenie powrotu krwi żylnej do serca przyczynia się też skurcz mięśni brzucha i nóg utrzymujących pozycję stojącą.
Ciało ludzkie jest zaprojektowane tak, aby naprzemiennie zmieniać pozycje – stojąca, siedząca, leżenie, chodzenie i wiele innych form ruchu. Stojąc w jednym miejscu przez kilka godzin każdego dnia narażamy nasze ciało na nienaturalne jednostronne obciążenie. Narażenie to można uznać za akceptowalne gdy stoi się nie dłużej niż 1 godzinę bez ruszania się ze stanowiska pracy lub łącznie do 4 godzin w ciągu zmiany. Uciążliwość pojawia się wówczas, gdy ciągłe stanie trwa ponad 1 godzinę lub łączne stanie ponad 4 godziny/zmianę. Ze znaczną uciążliwością wymagającą interwencji mamy do czynienia wówczas gdy epizody stania trwają ponad 1 godzinę a łączny ich czas przekracza 4 godziny/zmianę. Wielu pracowników musi stać przez długi czas, nie mogąc chodzić ani siedzieć podczas zmiany. Są to pracownicy produkcji ( operatorzy maszyn, montażyści dużych elementów), handlu (sprzedawcy, pracownicy magazynów, dostawcy), ochrony zdrowia (zespoły operacyjne, personel w domach opieki), gastronomii (kucharze, kelnerzy), fryzjerzy. Wg Eurostatu co piąty pracownik w UE (20%) spędza większość czasu pracy na stojąco, największy odsetek pracowników zawodów wymagających głównie pozycji stojącej odnotowano w Hiszpanii (43%) i Rumunii (36%). Według danych z piątego Europejskiego Badania Warunków Pracy 47% pracowników wykonywało zadania w pozycji stojącej przez ponad 75% swojego czasu pracy.
Pozycja stojąca stanowi obciążenie dla mięśni nóg, pleców i szyi, które głównie odpowiadają za utrzymanie ciała w pozycji pionowej wyprostowanej. Stanie w bezruchu zmniejsza dopływ krwi (a tym samym tlenu) do obciążonych mięśni, co powoduje, że nawet już po ½ godzinie pojawia się uczucie zmęczenia i ból. Niedostateczny przepływ krwi i niedotlenienie może być też powodem uszkodzeń w postaci zmian zwyrodnieniowych w stawach kolanowych i biodrowych, zapalenia ścięgna podeszwowego, ostrogi pięty, ogólnego zmęczenie mięśni, bólu w dolnej części pleców, sztywności karku i ramion. Możliwą konsekwencją długiego pozostawania w nieruchomej pozycji stojącej jest wzrost zakłóceń stabilności postawy u osób dorosłych i starszych (zwiększone kołysanie może wskazywać na słabszą kontrolę postawy, co jest oznaką zmęczenia fizycznego). Uciążliwość pozycji stojącej wynika również stąd, że dolne partie ciała są uciskane przez jego części znajdujące się powyżej. Głowa, ramiona i tułów uciskają na biodra, na stopy uciska już masa całego ciała. Ucisk na stawy powoduje, że płyn z chrząstek wyścielających powierzchnie stawowe jest wyciskany. W tych warunkach są one gorzej odżywiane i możliwe jest uszkodzenie. Ciągłe stanie wpływa też niekorzystnie na krążki międzykręgowe pogarszając ich odżywienie. Bardzo częstą odległą konsekwencją długotrwałego stania jest uszkodzenie układu żylnego kończyn dolnych, stąd zwiększone ryzyko żylaków, przewlekłej niewydolności żylnej. Stwierdzono również, że praca w pozycji stojącej może przyspieszać rozwój miażdżycy, jest również czynnikiem ryzyka hipotonii ortostatycznej. Ze względu na to, że wykazano niekorzystny wpływ pracy w pozycji stojącej na przebieg i wynik ciąży (wzrost ryzyka samoistnych poronień, porodów przedwczesnych) wg obowiązującego prawa dla kobiet w ciąży wzbronione są prace w pozycji stojącej łącznie ponad 3 godziny w czasie zmiany roboczej, przy czym czas spędzony w pozycji stojącej nie może jednorazowo przekraczać 15 minut, po którym to czasie powinna nastąpić 15-minutowa przerwa.
Dopuszczalny czas pracy w niezmiennej pozycji stojącej dla ogółu pracowników nie został ustalony, choć z badań odczuwanego dyskomfortu, ciśnienia i zaburzeń przepływu krwi w kończynach dolnych wynika, że ciągłe stanie w miejscu bez przerw na siedzenie lub ruch nie powinno trwać dłużej niż 15–30 minut. Obowiązek ustalenia odpowiedniego rytmu pracy i harmonogramu przerw dostosowanego do rodzaju pracy i związanych z nią obciążeń spoczywa na pracodawcy. Ponieważ długotrwałe stanie wiąże się ze znaczną uciążliwością należy zgodnie z art. 145 Kodeksu pracy wprowadzić dodatkowe przerwy, poza przerwami regulaminowymi (15 min gdy czas pracy przekracza 6 godzin oraz dodatkowe 15 min gdy czas pracy przekracza odpowiednio 9 i 15 godzin). Przerwy w pracy powinny służyć relaksowi. Gdy mięśnie są zmęczone wskazany jest odpoczynek w wygodnej pozycji siedzącej, a nawet półleżącej z uniesionymi nogami. Gdy mięśnie są zesztywniałe gdy praca ogranicza możliwość zmiany pozycji wskazane są ćwiczenia rozciągające, a nawet krótki spacer.
Przeciwwskazaniem do pracy w pozycji stojącej są przewlekłe schorzenia układu żylnego (żylaki, zakrzepica), zaawansowane wady kręgosłupa i płaskostopie, a także choroby stawów kończyn dolnych. Tego rodzaju praca nie jest również wskazana dla osób starszych.